6 اوت 2023- مطالعات استفاده از آگونیست های گیرنده GLP-1 را با تشدید بیماری ماکولا که اغلب در بیماران دیابتی رخ می دهد، مرتبط دانسته اند.

آگونیست‌های گیرنده پپتید-1 شبه گلوکاگون (GLP-1 RAs) خانواده‌ای از داروهایی هستند که برای درمان دیابت نوع 2 (T2DM) استفاده می‌شوند و اکنون به دلیل تاثیر آنها بر کاهش وزن با استقبال زیادی روبرو شده اند.

دو مطالعه ارائه شده در نشست سالانه انجمن متخصصان شبکیه آمریکا در سال 2023 نشان داد که استفاده از آگونیست های تزریقی گیرنده GLP-1 به نظر می رسد پیشرفت ادم ماکولا دیابتی (DME) و رتینوپاتی دیابتی را تسریع می کند.

در بیماران مبتلا به دیابت و بدون دیابت، آگونیست های GLP-1 می توانند باعث کاهش وزن قابل توجهی شوند. علاوه بر این، یافته‌ها در مورد یک گروه دیگر از داروهای دیابت به نام مهارکننده‌های کوترانسپورتر2 سدیم- گلوکزSGLT-2) ، که به نام گلیفلوزین ها نیز شناخته می‌شوند) مبنی بر بهبود عملکرد کلیوی و قلبی عروقی بیماران دیابتی نوع 2، استفاده از این عوامل را برای کنترل قند خون افزایش داده است.

دکتر احسان رحیمی، استادیار بالینی در دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد، در پالو آلتو در کالیفرنیا، و همکارانش به بررسی تبدیل یا پیشرفت بیماری چشم دیابتی به رتینوپاتی دیابتی پرولیفراتیو (PDR) یاDME  با استفاده از مخزن داده‌های بیش از 13500 نفر بودند که هر یک از این دو نوع کلاس دارویی را مصرف می کردند. پیامدهای ثانویه شامل نیاز به تزریقات داخل زجاجیه، ویترکتومی پارس پلانا (PPV) یا فتوکوآگولاسیون پان رتینال (PRP) بود.

تعداد 5446 شرکت‌کننده در هر گروه درمانی پس از تطبیق امتیاز تمایل(propensity score) برای سن، جنس، نژاد، قومیت و هموگلوبین A1c پایه، قرار گرفتند. میانگین سنی شرکت کنندگان در هر دو گروه 64 سال و میانگین A1c آنها 8.5 درصد بود. کمی بیش از نیمی از شرکت کنندگان وابسته به انسولین بودند.

یافته های کلیدی این مطالعه به شرح زیر است:

· نرخ تبدیل بیماری چشم دیابتی به PDR در طی سه سال در بیمارانی که از مهارکننده هایGLP-1  استفاده می کردند، نسبت به بیمارانی که گلیفلوزین مصرف می کردندف بیشتر بود(6% در مقابل 4%).

· تقریباً 25٪ از کسانی که آگونیست GLP-1 مصرف می کردند پس از 3 سال به DME پیشرفت کردند، در حالی که 18٪ از کسانی که گلیفلوزین مصرف می کردند به DME پیشرفت کردند.

· افراد تحت درمان با آگونیستGLP-1 ، همچنین نسبت به افرادی که تحت درمان با گلیفلوزین ها بودند، نیاز بیشتری به مداخلات چشمی داشتند: به ترتیب 8% در مقابل تقریبا 6% ، به تزریقات داخل زجاجیه نیاز داشتند.

دکتر رحیمی گفت: روندهای مشابهی برای نیاز به PRP و PPV مشاهده شد، اگرچه تعداد مطلق بیماران کم بود.

در تحقیق دوم، دکتر ایشانی کاپور و همکارانش از کالج پزشکی دانشگاه درکسل، در فیلادلفیا، ایالات متحده، یک متاآنالیز از داده های جمع آوری شده از 93 کارآزمایی تصادفی کنترل داراز هفت آگونیستGLP-1  که در حال حاضر در دسترس هستند، انجام دادند. مشخص شد که فقط آلبیگلوتاید با رتینوپاتی دیابتی به میزان قابل توجهی از نظر آماری مرتبط است.

آلبیگلوتاید، خطر رتینوپاتی دیابتی در مراحل اولیه، را در مقایسه با دارونما بیش از دو برابر افزایش داد(خطر نسبی 2.18).

سایر آگونیست های GLP-1 که در متاآنالیز مورد ارزیابی قرار گرفتند، لیکسیسناتید، لیراگلوتاید، اگزناتید، دولاگلوتاید، تیرزپاتید و سماگلوتاید بودند. یافته های این متاآنالیز در نشست سالانه انجمن متخصصان شبکیه آمریکا ارائه شد.

دکتر کاپور گفت: متاآنالیز ما نشان می دهد که آلبیگلوتاید با افزایش خطر ابتلا به DR در مراحل اولیه در مقایسه با دارونما و کاهش خطر رتینوپاتی دیابتی در مراحل پایانی در مقایسه با انسولین مرتبط است.

آنها نتیجه گیری کردند که به مطالعات بیشتری برای روشن شدن جمعیت بیمارانی که از آگونیست های گیرنده GLP-1 بهره می برند و افرادی که در معرض خطر آسیب های چشمی اضافی هستند، نیاز است.

منبع:

https://medicaldialogues.in/ophthalmology/news/glp-1-agonists-may-hasten-progression-of-diabetic-retinopathy-115445